ﺳﻪشنبه 05 دی 1396
تعداد بازدید: 290
تعداد نظرات: 0

«پرستاران و مشکلات مناطق محروم»

«پرستاران و مشکلات مناطق محروم»
کمبود شدید نیروهای پرستار،بهیار و.. در مراکز درمانی مناطق محروم با توجه به حجم زیاد فارغ التحصیلان این رشته ها در مراکز دانشگاهی و اصرار وزارت بهداشت بر تربیت نیروهای ناکارآمد تحت عناوینی چون « کمک پرستار» و « پرستار بیمارستانی» ، نه تنها باری از مشکلات مردم محروم این مناطق را به دلیل ضعف در آموزشهای اکتسابی کم نخواهد کرد بلکه با مشکلات و چالش های عمده نیز روبرو خواهد نمود.
به گزارش خبرنگار فضای مجازی خانه پرستار مرتضی حکمتی فعال صنفی پرستاری در کانال تلگرامی اتحاد سراسری پرستاران (قانون تعرفه گذاری) اتحاد سراسری پرستاران (قانون تعرفه گذاری) نوشت:
«پرستاران و مشکلات مناطق محروم»
از آنجا که سهم زیادی از آمار توزیعی نیروهای پرستاری در مناطق محروم کشور ترسیم شده و بار سنگین طرح تحول نظام سلامت بر دوش همکاران این مناطق نهاده شده است ، مطالبات قانونی،شرعی و به حق این عزیزان را باید گوش شنوایی بشنود.در این مقال روی سخنم با وزیر محترم بهداشت خواهد بود که گوش شنوای مشکلات همکاران پرستار و سایر کادر درمان می باشند.
همانطور که همه ما شاهد بودیم ،با شروع طرح تحول نظام سلامت ،حجم مراجعین به مراکز درمانی و بخصوص مراکز درمانی دولتی در مناطق محروم به شدت افزایش یافت.مردم محرومی که به دلیل وضعیت نامناسب معیشتی ، بار بیماری خود یا اطرافیان را سالهای متمادی به دوش می کشیدند و توانایی علاج و چاره آن را نداشتند.در طول این ۲ سال اخیر و همراه با شروع طرح تحول نظام سلامت ، چراغ امیدی در دل این مردمان زحمتکش،صبور،انقلابی ،اما محروم کشور روشن شد و بنا بر زعم خود( و غافل از افزایش چندین برابری تعرفه های پزشکی) هزینه های پرداختی آنان به بیمارستانها از جیب شان کم شد.
در این بین کارانه های چند ده میلیونی به پزشکان با افزایش تعرفه ها و به بهانه ماندگاری در مناطق محروم ،مشکلات زیادی را در پرداختهای پرسنل درمانی بیمارستانها بوجود آورد، ولی متاسفانه نقش و حضور همکاران پرستار و غیر پزشک در این طرح نادیده گرفته شد.
سوال اساسی که اینجا مطرح می شود این است که وزارت بهداشت و شخص جناب وزیر ،جهت ایجاد انگیزه و ماندگاری نیروهای پرستار و سایر کادر درمان در مناطق محروم چه اقداماتی را انجام داده است؟! آیا ماندگاری نیروهای غیر پزشک به همان اندازه ماندگاری پزشکان در مناطق محروم برای وزارت بهداشت و درمان اهمیت داشته است؟
همکاران پرستار ، بهیار ،ماما ،همکاران رادیولوژی، آزمایشگاه ، اتاق عمل و بیهوشی ،تکنسین فوریتهای پزشکی و...هر کدام بخش مهمی از طرح بزرگ تحول نظام سلامت را برعهده گرفته اند که بدون شک ،بدون حضور هر یک از این بزرگواران ،این طرح به زمین خواهد خورد و کشتی بزرگ و نوساز طرح تحول در این تلاطم اقیانوس بدهکاری بیمه ها و افزایش تعرفه های پزشکی به گل خواهد نشست.ولی مسوولین آیا تابحال از خود پرسیده اند برای ماندگاری پرستاران و سایر اعضای تیم سلامت کدام تعرفه  و فوق العاده و...را افزایش داده اند؟؟!!! آیا اصلا ماندگاری این نیروها بخصوص در مناطق محروم برای مسوولین اهمیت دارد یا اینکه حجب و حیا و صبوری و اهمیت جان بیماران و احتیاج به حقوق ماهانه از سوی این تلاشگران و ایثارگران حقیقی نظام سلامت، بهانه خالی کردن شانه از زیر بار مسوولیت و تعهد به این قشر می باشد؟؟؟
اینکه اگر بخشهای ویژه به تناسب تختهای موجود، نیروی پرستار حرفه ای نداشته باشد ، در ارائه خدمت مطلوب پرستاری به بیماران، به همان نسبت نداشتن  پزشک متخصص ، به تیم سلامت ضربه نخواهد زد؟!
یا در بخش اورژانسی که گاها بیماران بر روی تختهای اکسترا(extra) و خارج از سرویس پذیرش می شوند ،کمبود نیروی پرستار برای خدمت رسانی مطلوب پرستاری به مردم مناطق محروم به اندازه کمبود همان پزشک متخصص دارای اهمیت نیست؟!
همکاران تکنسین های زحمتکش۱۱۵که با شیفتهای فشرده و گاها در پایگاههای جاده ای دوری چند روزه از خانواده را تحمل نموده و با شرایط و امکانات حداقلی و خطرات جانی زیادی که با آن دست و پنجه نرم می کنند در حال خدمت رسانی به مردم مناطق محروم هستند ، در این طرح بزرگ همچون پزشکان متخصص ، از مسوولین دلیل و انگیزه ای برای ماندگاری توقع دارند.
انتقال و مهاجرت نیروهای پرستاری و پیراپزشکی  از شهرهای محروم و کوچک به مراکز استانها و شهرهای بزرگتر ،به دلیل نبود انگیزه خدمت و کمبود امکانات حداقلی اقامتی، تقسیم ناعادلانه درآمدهای اختصاصی بین کارکنان تیم سلامت ، نبود مدیریتهای قوی در ارکان مختلف مراکز درمانی ،برخوردهای سلیقه ای و گاها کج سلیقه و... زنگ خطر جدی برای نظام سلامت خواهد بود که صد البته در این بین ، کمبود نیروی انسانی جهت ارایه خدمات مطلوب پرستاری به دلیل مهاجرت نیروهای پرستار از یکطرف و عدم جذب و استخدام نیروهای جدید از طرف دیگر ، به مردم محروم این مناطق آسیب های جبران ناپذیرتری وارد خواهد نمود.
متاسفانه معوقات همکاران در مناطق محروم که با توجه به محرومیتهای اقتصادی،فرهنگی،اجتماعی و... که با آن روبرو هستند مزیدی بر علت کاهش انگیزه ها و افزایش مشکلات همکاران این مناطق گردیده است.چه بسا بسیاری از نیروهای بومی به دلیل همین مشکلات ، عطای خدمت به همشهریان ،پدر ،مادر ،بستگان و...خود را به لقایش بخشیده و راه خدمت در بیمارستانهای مراکز استانها و شهرهای بزرگ را در پیش گرفته اند.و بسیارند پرستاران و همکارانی که به دلیل شوق به مردم مناطق محروم ، و گاها بدلیل عدم جذب در شهرهای خود ،  خدمت به  مردم این مناطق دورافتاده کشور را انتخاب نموده اند،اما در ادامه این مسیر با مشکلات زیادی روبرو گردیده اند.
دوری از خانواده ها و سرزمین مادری و عدم درک عواقب روحی و روانی ناشی از این دوری توسط مسوولین،کمبود امکانات  حداقلی زندگی ، مسائل و مشکلات حین کار ، نواقص سازمانی ، مدیریتهای سلیقگی ، نبود حمایتهای لازم از نیروهای شرکتی ، کمبود نیروی انسانی و...دست به دست هم داده تا فکر انتقال و مهاجرت از مناطق محروم به سمت شهرهای بزرگتر برای همکاران پرستار روشن و روشنتر شود که عواقب ناشی از آن صد البته گریبان مردم محروم این مناطق را خواهد گرفت.
کمبود شدید نیروهای پرستار،بهیار و.. در مراکز درمانی مناطق محروم با توجه به حجم زیاد فارغ التحصیلان این رشته ها در مراکز دانشگاهی و اصرار وزارت بهداشت بر تربیت نیروهای ناکارآمد تحت عناوینی چون « کمک پرستار» و « پرستار بیمارستانی» ، نه تنها باری از مشکلات مردم محروم این مناطق را به دلیل ضعف در آموزشهای اکتسابی کم نخواهد کرد بلکه با مشکلات و چالش های عمده نیز روبرو خواهد نمود.چون مردم این مناطق محروم کشور ،محل آزمون و خطا برای کادر پزشکی و پرستاری نیستند و قرار نیست تاوان کاستی های نظام سلامت را از جان و مال خویش پرداخت نمایند و  شرعا و قانونا همه در برابر این مسائل و مشکلات مسوول هستند. 

مرتضی حکمتی/ کارشناس پرستاری
از استان محروم هرمزگان


کانال تلگرام:اتحاد سراسری پرستاران (قانون تعرفه گذاری)

تصاویر
  • «پرستاران و مشکلات مناطق محروم»
ارسال نظر جدید

نام

ایمیل

وب سایت

تصویر امنیتی
کد امنیتی را وارد نمایید:

دی ان ان فارسی , مرجع دات نت نیوک فارسی